o yoklukların acıları değilmidir yüreği pır pır ettirdiği gibi gözleri ufka dikip bir nefes bekleten
ve gelmeyen vuslatta sızıları dizelere vurup insanı her dem söyleten...

önce "yaşam bu" dersiniz, tanrıya ulaşırsınız sevdanızı en uçurumlarınızda hissettikçe.
mutluluğun hikayeleri yalnızca sizin kaleminizden dökülür.
sadece siz ve "o" vardır artık koskoca kainatta. ölümle dalga geçersiniz sevdanızın verdiği güçle.
her nefesi bin nefes alırsınız "o" yanınızda olduğunda. çiçekler daha başka kokar, çocuklar bir başka güler o an.
tek beden, tek yürek ve tek bir ruh olup birleşerek, yaşamı tek başınıza yaşar gibi yaşarsınız. artık siz "o", "o" da siz olmuşsunuzdur. taa ki bir ihanet gibi hançerleyip böğrünüzü çekip gidene kadar. giden, ardında bıraktığı cesede dönüp bakma gereği bile hissetmez artık ve tüm yaşananlar yalan olup dikilir karşınıza, sizi sorgulamaya başlar.

artık ne çiçeklerin kokusu kalmıştır, ne yaşam nefesi ne de şiirlerin tadı.
cenneti vaadedip girdikleri hayatınıza cehennem ateşine kendi elleriyle odunlar atarak gitmişlerdir, geride acıyla gülümseten anılar bırakarak.
size sadece gülümseten anılar kalır, bir de içli dizeler...

kutlarım can, acı da olsa şiir olarak okumak güzeldi.
yeni doğan gün umarım avuçlarınıza gidişi olmayan gelişler bırakır.

selamlar dost, saygı ve sevgiyle kal...