![]() Bu semt bir gece konanların mekânıydı!Bir akşamın sessizliğinde yağmurun hırçınlığı O kadar barizdi ki, şaşkınlık atık gayri kabildi Bir söz dinlemesi imkânsız fütursuzca akıyordu Kızmıştı, hiddetini kusuyordu, toprağı açıyordu Ancak bu semt bir gece konanların mekânıydı Açlık ve sefillik hat safhada, hastalık revaçtaydı Sahipsiz olan çocuklardı, hiç dirençleri kalmadı Gözlerden akan yaşlar sakindi, yağmurun aksine Bu sabiler kızgın değillerdi, yalnızca çaresizlerdi Anneleri evlerine dolan yağmur sularını atarken Çocuklar kıyafetten arîlerdi, tenleri büzülmüşlerdi Elerinin tersiyle burunlarından döküleni silerlerdi Telaş hat safhada, karanlık pek yakında şahindi Masum yüreklerin takipçisi olan hissiz avlanandı Yaşamak adına kovalayandı kaçanı anlamayandı Var olmak adına canı pahasına şefkati unutanlardı Nihayetinde hepside birer candı, yaşamak için vardı Yaşatan, bilinmeyenler esrarında bulunan bir inançtı Çaresizlikte çok yaklaşılan, varlıkta unutulan imandı Zülcelaldi, hâkimi mutlaktı, rahmetin sahibiydi kimdi Nefis kadar önemsenmeyen, acı kadar bilinmeyendi Oysaki halk edendi, kuvvetin yegâne sahibiydi verendi Erteleyendi, mühlet için şefkati serendi, her şeyi bilendi Zerrelerin sahibiydi, güzellik için verendi, aşkın öznesiydi Mustafa Cilasun |