Kendi ıssızlığımda
Beşinci mevsime umut ekiyorum
Onüçüncü aydan söz aldım
Mavi kelebeklerle nikâhlanıyorum
Zaten Robenson’un hikâyelerini de ben çaldım
Şimdi;
Kendi göletimde beş taş oynuyorum
Üçü düş-se, birini tutuyorum
Bir tavla bulsam kıraçalarla oynardım
İki kapı alır, kırıkları mangal yapar
Mars’ı da satın alırdım
Gezegenlerle oynaşır hepsini de dul bırakırdım
.
.
.
Yıldızlara saçtığım yalnızlık kokusunu
Yağmurlarla sağnak akıtırdım
Yalnızlık akıp giderdi
Biraz muzurluk, biraz çocukluk der
Herkesin yanağından da makas alırdım
Birbirine kucak açan insanlar yaratırdım
Kötü mü olurdu..?

Silahlı planlardan
Trafik canavarından
Aldatmacalardan
Duyarsızlıklardan, aymazlıklardan
Dalkavukluklardan ben gibi sıkılanlara
Kötü mü olurdu..?

Tüm dünya mutluluğa gebe kalsa
Erken doğumlar olsa
Meselâ
Bu ilânı herkes okusa
Yarın değil, hemen şu dakikada
Bir mucize olsa
Çirkin kurbağa öpse hepimizi
Uyandığımızda
Kırlarda görsek kendimizi
Koşan çocuklarla elele
Yürüyor olsak sonsuzluğa
Haydi kapatın gözlerinizi!..

ayşe yayman