14
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
4632
Okunma

KARAMSAR ŞAİR
karanlıkta bir şair adam
döküldü yapraklar sanki üstüne
gece sindi gözlerinin önüne
ne arayan nede aranan oldu
senki yalnızlık nedir bilmeyen
hayatı zevkine göre yaşıyorken
işte sevgi ihanetle son bulmuştu
acı aynadan vurunca yüzüme
artık korkar olmuştum
ey istanbul sessizce dinle
ben içimdeki acı konuşuyor
gözlerim doldu birden
o an hayalin geldi aklıma
başımı öne eğdim
birden silinmişti hayalin
dudağımdan çıkan bir kaç kelime
caddelerde haykırırken bitti dedim
ama içimde bir şeyler tükeniyor
vurulduğumu hissediyordum
yokluğunla
veda sesi son kez çınladı
kaderim beni yavaşca siliyordu
gözlerde bir yorgunluk sen
uykular virane bende
seni anlatırken martılara
gidişine mi kanayacaktı kalbim
ölüm buz gibi kesecekmiydi
sana uzanan ellerim tutmayacak
belkide son defa el sallacayak
ölmek isterken ve dilerken
azrail’in son bakışımıydı bana
bir seni düşlerken.
__________________________________________
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.