tozlu bir rafta buldum kendimi,
Kaybetmişligin pençesinde kıvranırken
sussuzluğum dinmişti ,hayatın acı şerbetini tattığımda
tarifsin lakin safsata olmayan doğruluğun girdabında.
Papatya misli geçiyordu ömrüm , tek tek koparırken yapraklarımı
ama
sadece bir fark vardı
bir olumlu bir olumsuz sözcük yoktu leblerimde.
kendimi arıyordum bir sokak köşesinde dolanırken avare avare
bulmuşmuydum? bunun hiç bir önemi yok
nasıl yaşadığım yada nasıl yaşayacağımında.
kalbimi keşfedememiştim henüz ; çünkü hiç dinlemek istememiştim
düşüncelerimi karamsarlık labirentlerinde bile bile gezdiriyordum
acı çekmeyi seviyordum galiba!
delimiyim?
belkide
büyüklerimden öğrenmiştim acının insanı olgunlaştırdığını
bir gerçeğin bin yalandan yeğ olduğunu
bir tek şey öğrenememiştim, ögretemediler de
o da gerçek doğrunun nerede nasıl bulunacağını ve neye benzediğini
onuda hayat kardeş öğretti bana
TeşEkÜrLeR HaYaT