Günlerden Cumartesi, bir öğle vakti
Hatırlar mısın gözlerinin gözlerime değdiği saniyeyi,
Hani kapıdan sen girdin ya içeri,
Aklım nefesim ve kalbim beni terketti,
Sen oturana kadar dünyayla bağlantım kesildi,
Kendime geldiğimde farkettim ki;
Yüzüm ateşler içindeydi,
Sen bile bu halimi farketmedin belki,
Konuşamadım bir süre, bilemedim ne diyeceğimi,
Film koptu bir an, o an öylesine zordu ki;
Herkes anlayacak diye içimden geçenleri,
Şaşırdım nasıl hareket edeceğimi,
Nasıl bir duygu fırtınasıdır bu!
Aklımı durduran!
Nefesimi kuşatan!
Yüreğimi donduran!
Hala etkisindeyim o anın,
Nasıl etkisinden kurtulacağım bu şokun,
On beş günlük özleminle seni görünce,
Devre dışı kaldı bütün uzuvlarım,
Bir selam bile veremedim,
İyi de sen niye selamsız gelip gittin onu da çözemedim...
Ah! Hala ağrıyor kalbim,
Hala tam kapasite çalışmıyor beynim,
Hala tutulacak gibi nefesim,
Bitsin artık! Bu bütün dileğim...
Yaşamayan bilemez nasıl birşey olduğunu,
Bu çok muhteşem ve çok tehlikeli bir duygu,
ALLAH’ım göster bundan kurtulmanın yolunu,
Göremiyorum bu aşkın sonunu...
Yüreğim dara düştü,
Gönlüm firarda,
Nefesim gidip geliyor her an molada,
Bu gidişle bu aşk son bulacak korkarım kara toprakta,
Allahım şu kuluna artık acı da,
Bir huzura ersin şu yalan dünyada.AMİN!