İki kırmızı iki beyaz karanfil istemiştin
İkisini yüreğimin al kanlarıyla boyadım
Bana hiç haber vermeden buralardan sen gitmişsin
Öğrenince yalnızlığımı saatlerce ağladım

Yalnız kaldık karanfillerle bekar odamda
Bir çini vazoya onları itina ile koydum
Baktım gözlerim gibi bir süre sevgiyle onlara
Karanfillerle birlikte mahvoldum sarardım soldum

Uzandım üzgün titreyen ellerle vazodan aldım
Yalnızlığımla sana susamışlığımla kahroldum
Diktim çıldırtan renklerine şu gözlerimi
Sonra isyanlarla birden yapraklarını hep yoldum

Anladım ki karşılıksız bir sevgiye düştüğümü
Seni görüp sevdiğime pişmanlıkla yandım yandım
Bilseydim bir fırtınanın ortasında kaldığımı
Bırakırdım her şeyimi senden aşkından kaçardım

Şimdilerde karanfillerle birlik kırık döküğüz
Her parçamız alabildiğine renksiz solgun bitik
Bir anda usuma dolan sevgin ve seni kaybettim
Artık bulmama olanak yok her şey kayboldu yitik