0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
912
Okunma
ağladığımdan değil.
nedensiz işte.
içinden anılar geçiyor /trenler/ ıssız ovalarda kimsesizliğin üşüttüğü yalnızlık damlıyor yaprak uçlarından kendince akan pınara.
bırakabilsem beni
yüzümü unutmak istiyorum
adımı seslenmesin kimse
siyah deniz ,yollar siyah
bütün dönüş sandığım aslında
sabah öğle akşam
kaçmaktan yorulduğum
zamanda sobelendim her seferinde
takvimler.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.