Karanlıkta kalanın, feryadı kimlere ne
Acılar bayram yeri, yol günahı sürene
Alkış tutulur artık, haysiyeti yerene
Vicdan sermaye olmuş, insanlığın elinde
Kazma kürek söyleyin, artık kimin belinde

Arsız desem alınmaz, hala iltifat sayar
Ondan gelir âleme, nasihat dolu ayar
Kendini utanmadan, âlimim diye yayar
Cahilliği bakidir, aklı fikre eğilmez
Sahtelikten kokuşmuş, ruhu geri dirilmez

Cebi dolandan hürmet, aç olana kavuşmaz
Menfaati olmayanın, iki eli ovuşmaz
İmanı para ise, şeytan ondan savuşmaz
Haktan çaldım zanneder, musibet olmayınca
Yâd eder mi ölümü, korkusu dolmayınca

Mayası sulandıkça, unutur davasını
Tutar zannetme dosta, kalben gönül yasını
Ayakaltına almış, sürüyor atasını
Yüzünde ki nur gitmiş, hadsizliği yükselir
Kâinatın başına, bela onunla gelir

Kıvamını kaybetti, bu güzelim dünyamız
Artık tersine döner, umut dolu rüyamız
Mahşerde görülürse, bu sahipsiz davamız
Yalana kapalıdır, günahların vebali
Ancak orda çıkacak, hakikatin meali
Nevzat TAŞKIRAN
15-10-2009