bir gün yıldızları kendi ellerimle toplayacağım
hüzünlü gecenin ortasına kurulup
dilimdeki bütün ezgileri
yüreğimle tutunamadığım maviye haykıracağım
sislerle örtünürken tapınaklar
vazgeçilmez değer yargılarını
körkütük aşkın ateşlerinde kendi ellerimle yakacağım
pişman olmam
elimde kadehim kırık
şişenin dibinde yudumlanmayı bekleyen sözcüklere bağlanmışım
ihtiras damgası yemiş hasretimle

suskun karanlığın yıldızlarına benziyor gözlerim
sökülüp de yerlerinden alındığında
ışığın anlamsızlığına dalıp gidiyorum kör kuyularda
yüzlerce metre derine kazdığım
bir meçhul mezar başında
hiçbir iz bırakmadan toprağında sonsuzluğu yaşıyorum

ayin zamanlarımdı benim var oluş savaşımın ortasında
ve yenilgiye uğradım ılık bir bahar ayında
tenimden çekilirken bütün duygular
soyut resimlere sığınıyorum anlamların karmaşasında
hiç bir somut adım atılmazken yaşama
yaşamaksızlığı taçlandırıyorum gece saçlarında

derin derin çekilirken duman bir sonun başlangıcına
karanfillerle bezenmiş yollarda
durmadan
geriye bakmadan
kurulduğum yerden doğrulup
çırılçıplak bir yaşam için yürüyorum

son olsun bu son
bir yazgının son çığlığında
sessizliğim

.
.
.

b@r@n