ben..
sen beni terkettiğinde büyüdüm.
gözyaşlarımın taş betonlara düştüğünü gördüğümde,
yanaklarımdan silmeye çalıştıkça,
ellerimin titrediğinde büyüdüm.

insan evladı bu..
değer verdiğimde değer görememekten yakınırdım,
başkalarına yapmadığım kötülükleri,
bana yaptıklarında büyüdüm.

taze baharları kışa benzetenlerde çıkar’ı,
karlı havada ben güneşim diyenlerde sahte’yi,
yağmurlu havada ıslanmayı sevmeyenlerde
samimiyetsizliği gördüm.
kırmızı gül’e klasikleşti diye sırt çevirdiklerinde
büyüdüm ben.

asla vazgeçmeyeceğim vazgeçilmezliklerimi gördüm,
artık aileme;nasıl olsa affederler diye,çemkirmiyorum!
daha bir bağlandım onlara,
onların dışında herkeze sırt çevirecek kadar büyüdüm ben.

sen..
kendi dünyanda küçücük bedeninle yaşa,
ama kocaman kalbin kırılmasın asla,
her kırılan parçanda biraz daha küçülürsün diye korkuyorum.
seni en masum halinle,
çekingen,arada bir kaçırdığın o bakışlarınla,
olduğun gibi yanımda duruşunla,
bazen derin konuştuğunda anlamasamda,
seni samimiyetinle hayal etmek istiyorum.

Şimdi..
sana açılan bütün kapılarımı kapatıyorum,
biraz buruklaşsana içim,
senden vazgeçiyorum!