![]() BİR YETER YILMAZ HİKAYESİ(ADAM OLDUM 2)
BİR YETER YILMAZ HİKAYESİ(ADAM OLDUM 2)
koca çınarlara hey gidi hey kalan Osmanlıdan naçizane yadigar karadenizin hırçın dalgalarından esinlenen bıçağı gibi sürmene ağzı keskin kaymağı kadar kuymak gibi yüreği yumuşak atlatacak kadar yaşadığı badireleri fedakar ve de anaç… hey gidi hey!... engin vadilerin yamacından çıkıp Trabzon erdoğdu mahallesinde yerleşip Oldun tüm zorluklara siper Olalım var diye biz… Yandı zaman zaman ormanları ülkemin Belki de Karadeniz de bile Ciğerlerimiz alamaz oldu nefes Ama Bir başına sen Bir sokak mahalle semt şehir ülke Ve hatta Oldun ormanımız… Karbondioksitli mekanlarda Havanı ettik teneffüs… Çalan tenefüs oldun zillerden sonra Erdik feraha Hey gidi hey.. Çamlarda devrildi Selvildi fidanlarda büyüdü yine devrildi İhtilallerle başlayışlarda devrildi Bir sen devrilmedin Hey gidi hey… Değimliydin sen Edilen haklar uğruna Törpülenmiş parmağını basıp arzuhallere Var-yok deyip ankarayı aşıp Olamazda olmazı yapıp Maaşı alamanyalardan bağlatıp Meydana getirip nurteni okan’ı Ailem bu diyecek kadar Elin keskin oraktan Karıncadan ezik yüreğin O insan Değimlisin sen Hey gidi hey!... Bilmem dedim olsun şiir Olmuşsun ama gönlümde esir Çıkmam zor esaretinden Olur ki her daim o zor asaletim Hey gidi hey… Seni belki bir daha yazmayacağım Ama anacağım daima Sen değilsin ki bir roman Seni satır satır yazayım Ama Tozlu kitap sayfalarında esir edeyim Sayfa sayfa okuyamayız seni Naçiz kalır seni okuyamıyan Oysa sen şelalesin yüreğimden çağlayan Damlaların her yere düşer Hey gidi hey… |