I

Bir kitap geçerse eline, İsimsiz roman diye,
Baş kahramanları sen ve ben,
Konusu bir aşk hikayesi,
Ve içinde kurumuş bir hayat gizli...


II

İsimsizdi bu roman,
Ben Mecnundum seni seven,
Sende Leylam,
Ben seni hayat gibi sevdim,


III

Belki karşılıksızdı bu aşk,
Belki platonik aşıktım ben,
Mecnundum şiirlerime küsen,
Sen, benden habersizdin,
Sen, benim ulaşılmaz sevgimdin,
Hem derdim, hem çaremdin,
Ve inanki sen benim kaderimdin...


IV

Leyla’ya sormuşlardı , Mecnun’un hali senin sevginden mi ? diye,
Evet demişti Leyla,
Ve demişlerdi yine; sen, o kadar da güzel değilsin,
Mecnun seni nasıl sevdi bu halde,
Leyla cevap vermişti, siz beni Mecnun’un gözüyle mi gördünüzki?
Onun sevgisiyle mi sevdinizki?



V
Evet, ben seni mecnun gibi sevdim,
Onun için yazıldı bu roman zaten,
Ben romanım, hayatım roman şimdi,
Başı güzel, sonu belirsiz olan,
Ve sevdam içinde bir dert şiirlere konu olan,



VI

Ben, Mecnundum sevgimden,
Mecnun gibi sevgisinden,
Kavrulup çöllere düşen,



VII
Şiirlerim dertliydi, suskunluğum saygımdan,
Ben romandım, ben şiirdim, ben sevdaydım,
Senin aşkından kuruyan bir güle,
Ölüp, toprağına can olup canına can katan...



VIII
Ben Mecnun’un gözüyle görmüş, sevmiştim seni,
Ve Leylam demiştim...
Hem ölümüm, hem yaşamım demiştim,
Fakat sen Leyla’dan daha güzeldin...



/Benim sevgim düşlerimde,
Düşlerim heybe gözünde saklı,
Ben ise sevgimi aramaktayım.../


Mehmet Akif Aksel