38
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
2604
Okunma

<<Annemin dizinde masal dinleyen
küçük kız olarak kalabilseydim keşke>>
İçtiğim suyun tadı bile başkaydı
Sunulurdu bakır tasla
Ha bir heves vardı büyümeye dair
Ama ben istemedim.Asla!..
Büyüdükçe daha belirginleşti
Sırtımdaki insanlık kamburu
Ne doğduğum günkü kadar
Masum kalabildim
Ne de sallayıp bi küfür
Hayatın kendisine
Sonuna kadar günaha dalabildim....
<<Her zaman doğruyu söylemez büyükler
ne çoktur bizden sakladıkları gerçekler>>
Küçükken yaramazlık yapmayalım diye
Korkuturken büyükler
Bahsettikleri şey hep aynıydı
Devler,ejderhalar,umacılar,yılanlar
Asıl korkulması gerekeni söylemeyi hep unutmuşlar
Büyüyünce öğrendim...İnsanlar...
Kaybolduğunda kara cadının karanlık ormanında
Yol gösterecek bir ışığı bile kapatır
Dikenli eller
Ve ne kadar muhtaçsan o kadar devler!...
<<Ektiğim tohumlarım yeşermesini beklerken
elime geçen kuru dallar
merak ettim bu toprağın altında ne var? >>
Eteğimdeki umutları saçarken toprağa
Az da hayal kurmadım hani
Aman ne çoktu huzur,mutluluk
Valla gani...
Oysa bana verdiği kan kırmızı dikendi
Şimdi diyorum girsem toprağın altına
Fazla da yer istemem
Bir ADAM boyu yeter.
Ne kadar acıtır ki canımı içindeki yılanlar çıyanlar
En fazla en fazla günahım kadar!...
ZEHRA BARDAKCI
29/06/2009
5.0
100% (22)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.