Bu dünyadan o aleme göçerken;
Derdini buraya ,atıp gidersin.
İyi,güzel,çirkin kötü seçerken,
Rabbinin emrini ,tutup gidersin..

Tanımazlar şöhretini şanını,
Azrail’e bir gün verin canını,
Bilemezsin ne zamandır anını,
Nasuhu tövbeye,katıp gidersin.

Servetinle,evladınla övünme,
Hırsa uyma hiddetlenip söğünme.
Can boğaza geldiğinde dövünme,
Toprağa gark olup batıp gidersin.

Son nefes verirken terk eder canın,
Damarlar büzülür donar hep kanın,
Kefene sarılır bağlanır yanın,
Dünya hayatından yitip giderim.

Cenaze namazı safla kılarken,
Ağlayan gözünden yaşlar silerken,
Allaha yalvarıp rahmet dilerken,
Kıbleye yönelmiş yatıp gidersin.

Özgür’ünde bir gün,sararır yüzü,
Bağlanır çenesi kapanır gözü,
Konuşmaz dili,tükenir sözü
Sinemde ateşler tütüp gidersin.


{ Kâzım Özgür 16/Mart/1983]
BANDIRMA