Gün, her sabah daha zor geliyor.
Bir ayrılık türküsü aslında benimkisi
Annemden ayrılalı daha kaç gün oldu ki,
Özlüyorum işte, kızmasını, bağırmasını
Zorluklarla pişiyorum bu gurbet elde.
Gurbet gurbet dedikleri kaç adım yol ki?
Her demlediğim çayda, çocukluğumu özlüyorum.
Her film beni anlatıyor sanki.
Yüreğim, ona her şeyi sığdırmaya çalışıyorum,
Bilmesem de sevgiyi, tatmamış olsam da aşkı,
Acılarla da insan pişermiş piştim.
Yandım, kül oldum buralarda
Bildin mi, duydun mu? Zeytin gözlüm..
Bütün İstanbul üstüme üstüme geliyor
Ben kaçtıkça, o kovalıyor sanki
Sen geliyorsun aklıma.
Bir soluk almadan daha
Akşam oluyor Sultan Ahmet’te
Bir koşu iniyorum Eminönü’ne
Gemiden inenlere bakıyorum.
Biri de sen olur musun diye
Kaç gemi gelip gidiyor,
Ben bekliyorum rıhtımda yine
Sen geleceksin, seni bana getirecek
Günün birinde bu iskele diye.
Vakit tamam, gün döndü yine
Akşamın ayazı çıktı,
Lambalar yanıyor, sönüyor
Kalbim kıpır kıpır,
Ana kuzusuyum daha
Sen bilmesen de
Bekliyorum işte
İstanbul’un bir köşesinde
Sen geleceksin diye…