8
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1085
Okunma

Çocukluk yıllarımda
Çiçekler, meyvalar çaldım
Komşu bahçelerden
Kuşlara, kelebeklere
Kedilere, köpeklere
Camlara, insanların kafalarına
Kocaman taşlar attım, küçücük sapanımla...
Okul yıllarımda oldukça haylazdım
Arkadaşlarıma çembeler takar
Silgi, kalem ne bulursam fırlatır atardım
Ceplerinden de paralar çalardım
Yazılılardan hep kopya çeker
Yönetime, düzene karşıydım...
Gençliğimde de önüme geleni sevdim
Din, ırk ayırt etmedim
Hepsine de süslü yalanlar söyleyip
Arkalarından kahkahalarla gülüp neler söyledim
Umut çaldım, karşılığında da ümitler verdim
Hep ben aldattım o yüzden de hiç terkedilmedim...
Dün neysem, bugünde inanın öyleyim
Ötesini, berisini ne siz sorun
Ne de ben yorulup söyliyeyim
Lumpençeliği sevdim benimsedim kabul edin
Emek, sabır, paylaşım, hak
Nedir, ne değildir hiç bilmek istemedim...
Dünyanın anası da, babası da benim dedim
Kalabalıktır aile soyumuz
Uzundur ellerimiz, boyumuz, posumuz
Deve gibi geviş getirir, yokluktur yalanımız, hep hortumlarız
Oyuncak kuklalarla oynar, oynatırız
İnsanları da hep öyle sanırız
Elma şekeri dağıtıp
Daha yalamadan
Sapını gümüşle yaldızlarız...
Ayşe yayman
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.