Sevgili Mustafa ağabeyciğim kalp kalbe karşı derler ya işte daha ilk şiirinizi okuyunca o mısralarda bir şeyler buldum. Ne bileyim kendime yakın hissettim. Birazda şaşırdım, çünkü profilinizdeki fotoğraf çok genç birisine aitti. Hayret ettim bu gencecik adam bu mısraları nasıl yazmış dedim. Sonra şaşkınlığımın boşuna olmadığını anladım. Şimdi siz de " Her şiirimin bir hikayesi olduğnu" düşünmekte yanılmadınız. Evet var bu şiirdeki kişi benim eşim olmayabilir. Bunu birdostuma da söylemiş olabilirim ama dost yerine sevgili kelimesini koyarak şiiri daha anlaşılır hale getrimeye çalıştım belki de. Bu çağdaki insanlar insan sevgis deyince sadece karşı cinsten birini düşünüyorlar. onlar bilmiyor ki Mevlana ile Şems'in birbirine nasıl alevler içinde yandığını. Onlar kulları Allah için sevdiğimizi bilmiyorlar. Bu gün size Kayseri'li bir öğretmen arkadaşım için yazdığım mısraları sunacağım. Bu arkadaş dindar, muhafazak bir insan. Aydına' geleli nerdeyse 20 yıl olmuş. Dost sohbetlerinde "Kayseri'ye gideceğim, buralarda insanlık yok, ne varsa memleketim de var. İlle de gideceğim" diyor. Tabi gitmesi biraz da imkansız. Çünkü hanımı ve kızları asla gitmeyiz diyor. İşte ben de bu dostumun gitmesini hiç istemiyorum. Çünkü gidince 20 yıl önce bıraktığı Kayseri'de aradığını bulamayacağından eminim.Mesela ben Ankara'da bir gecekondu bebesi olarak büyüdüm. Şimdi gidiyorum o büyüdüğüm yerlerden bir tek iz bulamayınca inanın nasıl mahsun oluyorum. Anlatamım. Selam ve sevgiler.