4
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1116
Okunma
bir martı kakltı körfezden
umuttu yükü
gece siyahtı ve
yükseldi yırtarak karanlığı
mahkum etti ışığa
gündüzü beklemeye yoktu vakti
siyah serin rüzgarı doldurdu beyaz kanatlarına
vardı görünmezliklere
pembe düşlerine,mor güller dermişti
pusulasız bir gemiyle
kattı rüzgarın insafına kendini
aramaktaydı bir mavi inci
çağrıyordu biri,belki
içindeki sesti bu
uçtu,uçtu,uçtu
bir parıltı gördü kanatlarının arasından
ay düşmüştü yere
yoruldu kanatları
hızla,düştü hızla
sonsuzluk sarhoşluğuna
serin bir yel geçti, usulca der gibi
bir göl var aşağıda!
kamaştı gözleri,göldeki ay ışığına kondu
göl mavileşti
maviydi göl.
Cevap Yaz
