Bu sana son mektubum olacak,
Acılarım son bulacak,
Mahyalar gönlüne ışık saçacak,
Gün şafakla ağaracak,
Kuşlar kanat çırpacak,
İşte o zaman,
Ben,ben uzaklarda olacağım.
Biliyorum yüreğini görüyorum,
Sen hüzünleneceksin,gönlün kabaracak.
Gözlerin yaşarıp,yaprakların açmadan,
Güllerin tek,tek solacak.
Senin göz yaşların dışa ,
Benimse içime akacaktır.
Bu sana son seslenişim,olmaz kalpsizlerle işim,
Sonu yok bu gidişin,stresten döküldü dişim,
Sen uyandığında ,
Ben erişemeyeceğin uzaklarda olacağım.
Koyma yemeklerimi porselen tasına,
Yenik düşeceksin hırsına, ulaşamayacaksın gizemli tılısım’a,
Amma sen uyandığında ,
Ben uzaklarda olacağım.
Aynısını yapmıştın,
Ne bir iz bırakmıştın nede haber salmıştın,
Giderken resmimi de yanına almıştın,
Beni yatak yorgana döşeğe salmıştın,
Resmim benim , özgürlük senin olsun,
Dileğim gönlün hep huzur bulsun,
Amma sen uyandığında ben uzaklarda olacağım.
Eskide ne ekmeğin tadı vardı ne suyun sensiz,
Ben diken üstünde dururken,
Sen nasıl uyuya biliyorsun be insafsız.
Varsın dünya senin olsun ,amma sen kalktığında,
Ben uzaklarda olacağım.
Biliyorum gönlün huzursuz,ciğerin susuz,
Gecen uykusuz ruhun bensiz olacak be vicdansız,
Bedenin bensiz yasta ruh halin hasta,
Sabahlara kadar bekleyeceksin,benim seni beklediğim gibi.
Amma gemi limandan kalktı bir kere,
Dönüşü olmayan rotaya girdik sen uyandığında ,
Ben,ben çok,çok uzaklarda olacağım.