............VARMISIN YAŞAMAYA.. ...







Var mısın yaşamaya,
Şimdiye dek gölgesiyle yetindiğin hayatın
teniyle buluşmaya


Gece kör karanlık etrafta
ölüm sessizliği çan çalıyordu.
Göz pınarları dolmuş,
ağlamamak için güçlükle duruyordu güzel kadın,
gözleri çakmak çakmak
biraz kırgın , yorgun ve oldukça
da kızgındı hayata.
Gençliğini çalan yıllara,
değerlerini bir mum misali
yanıp eriten zamana,
kalbindeki yok olan sevgiye dayanacak gücü
kalmamıştı.
Oysa ….
Hayatın getirdiklerinin kıymetini,
Çok iyi bilmiş ve küçük kederleri bile
En iyi şekilde değerlendirmişti.
Küçücük mutluluklardan bile çok keyif almıştı.
İnsanları olduğu gibi kabullenmiş,
Onlardaki kalplerin güzelliğini keşfetmiş ,
sevmişti.
Yüzlerinin,
gözlerinin güzellikleri ile değil ,
kendisine verdiği manayı
Anlamı ile değerlendirmişti.
Hayatın zorlukları ile bunalıp ,
Yetti bu hayat .
Çekilmez diye düşündüğünde,
Yaşamdan vazgeçip bu hayattan
gittiğinde kendisi için değerli olan
Kişileri düşünerek .
Onlara vereceği acılarla canları
kim bilir.? Ne kadar
Yanacak kor kor kavrulacaktı,
bunları düşünerek içine akıttığı
Göz yaşlarını artık yanaklarından
aşağı süzülmesine izin vermişti.
Her şeye rağmen o hayatı seviyordu .
Sevdiklerine bir daha sarılmama,
Onları öpmemek ihtimali kabul bile edemiyordu.
Ben hayatı bütün olumsuzluklarına
rağmen çok seviyorum diye
Haykırmak istiyordu gecenin karanlıklarına.
Bu gece,
Sanki biraz daha hassas ve melankolik miydi neydi.
Hadi be kardelen….
Yapma oyun bozanlık.
Bak birazdan güneş doğacak,
sil gözyaşlarını doğan güneş
Yeni bir gün ,
yeni umutları vaad ediyor
Yaşam için yeni gün.
Kardelen için bambaşka bir hayat başlıyordu.
Hayata inat karar vermişti.

Var mısın yaşamaya,
Şimdiye dek gölgesiyle yetindiğin hayatın
teniyle buluşmaya

KardeleNejla
19-06-2006