hayatı başkalarından öğrendim, sen yanı başımdayken..
hatayı bakışlarından aldım yüreğim dur diyemedi.
seziyorsun göremiyorsun..göremiyorsan yaşamıyorsun..
sen hayat kadını ben hayal adamı buluşturabilir misin?

yaşadın paylaşmadın, bütün günahların içinde..
seni yolundan döndüremedim acısı var içimde..
doğal yaşama ortamına bıraktım çaresizce..
şimdi anlayamasanda bi gün bana hak vereceksin..

sen yaramaz ve bencil bi çocuktun..
bense mutluluğuna kurulmuş ve sana sunulmuş bi oyuncak..
koruyamadın yine her zaman ki gibi..kırdın, kırıldım
diğer oyuncaklarından farklı davranma bana, at çöpe gitsin..

hayat kadını, gizlemicektin benden keşfettiğin gerçekleri..
içindeki kötülüğü kusacaktın yüzüme kirlenmeye kalırdım o zaman..
dürüstlüğünün hatrına saplanır bi adım öteye gidemezdim..
kötülükleri unutturup sana iyilikten sığınaklar yapardım gocunmasız..

seni bilinmezliklerinde taşıyamazdım..sırların yine sende
hiç böyle düşünmemiştim seni iyi yanların bende, güvende
sen hayatın kadını bense hayalin uyumsuz adamı..
dünyana dair bişeyler söyleyebilmeliydin, belki bu halde olmazdık..

hakkaten aynı nehirde iki kez yıkanılmazmış..
sezen ablam bırak beni derken yanık tenden falan bahsederken
seni düşünmemeye çalışıp ölüm pahasına bitiriyorum şarkıyı
ve sen daha da imkansızlaşıyosun herbir sözcükle..

seni korumaya çalıştım çapımın el verdiğince
ama dedim ya parçalandım hem de paramparçalandım..
söyliceklerimden de hayallerimden de senden de
o unutamadığım gülüşünden de vazgeçtim...
sen hayat(ımın) kadını ben yarının zavallı adamı..