Ayda yürüyenlere köle olup
Yeryüzünde yürümeyi unuttuk
Her an onlara kendimizi sorup
Kendi adımızı sanımızı unuttuk

Tam güvenip tam bağlandık
Çarpıla çarpıla sağlandık
Okşana okşana palazlandık
Yanımızda aç yatanı unuttuk

Nerden geldik nere gidiyoruz
İçin için yanıp tütüyoruz
Nemli barut gibi patlıyoruz
Aslan gibi kükremeyi unuttuk

Bahane ararken birbirimize
Yanlışta tutuştuk elele
Uçurumları görmeyen gözle
Düzlüğü yokuşu inişi unuttuk

Bezlere sarıldı beyinlerimiz
Köhneleşti körpe kalplerimiz
Cımbızla parça parça etlerimiz
Koparıldıkça acıyı sancıyı unnuttuk