Kapalı duran bir istiridyeydim uzun süredir
İçten içe incimi oluşturuyordum
Mutlu huzurlu ve dingindim
Önce bir kayanın üstündeydim
Sımsıkı yapışmış ona ama kendi kendimeydim
Üstümden geçip giden çılgın özgür dalgalar
Buluttan akıp denizine kavuşan kristal damlalar
Lodos meltem imbat ya da deli deli rüzgârlar
Yanımda gezip bana bakaduran süslü balıklar
Benim için derdim -Hepsi sanki benim için-
Ara sıra açtığım kabuğumdan dışarı bakıp
Ben ne şanslıyım ne de huzurluyum derdim
Bir gün nedense ansızın kayadan kopuverdim
Yuvarlandım en dipte günlerce acımasızca
İncimi ise hemen yüreğime sakladım
Kaybetmemek için verdim mücadelemi
Ben deli akıntılara direndiğim bir zamanda
Kendimi ümitsiz ve yalnız hissettiğim o anda
Diğer özgür midyeler bana baktı şaşkınca
Tek tek konuştular bilgece ürkekliğimi görünce
Sen ümitsiz ve yalnız değilsin ki sen bize benziyorsun
Biz de yaşadık senin yaşadıklarını dediler üzülme
Sadece sabrettik ve mücadeleyi sürdürdük
Hayat bu işte ey deli istiridye
Şimdi içine kapanmadan yaşa bu mavide özgürce……