Tutunamıyorum hayata,kayıp gidiyor ellerimden.
Her güne ayrılığımızın acısını taşıyorum,
Ellerin ellerimdeyken rüyalar görüyorum.

Ne düşler avutuyor benİ,ne dost tesellileri...
Tesellilerden çareler seçiyorum kendime;
Çaresizliğim bir kez daha artıyor.

Ben her günümde bir başka sen oluyorum;sen bilmiyorsun!
Dün bir başkaydı saatler,akşam bir başka,yaşam bir başka...

Öyle bomboştum ki,öyle dayanılmaz geldi ki sensizlik;
Sanki yıllar sonra tekrar yüzleştim ayrılığınla...

Anlamsız geldi yaşam,dünya küçük geldi,
Herşey ve herkes geçici geldi,
Zor tuttum kendimi;telefon elimde,sen yüreğimde!

Arayıp hıçkıra hıçkıra ağlamak istedim,
Seni özlemlerin en büyüğüyle beklediğimi,
Seni ne çok sevdiğimi bilmeni istedim...

Ezilmek istedim yollarında,sevdiğini bilmek bir başka dokunuyor bana!
Bir başka acı çekiyorum şimdilerde ve soruyorum kendime;
Leyla,Mecnun muyuz biz?
Neden severek ayrılmak var kaderde?

Cevabı yok!

Zamanın bana verdiği dayanma gücünü hiçe saymaktı adım atmak!
Sana attığım her adım karanlıktı...

Bekledim,durdum,
Zaman geçmedi...

Attım içime yine seni,her zaman ki gibi dayanamadım...
Üzerini örttüm,ışıkları söndürdüm.
Görünmüyordun şimdi ama vardın hissediyordum.

Bugünde yine sensizliği kabul ettirdim kalbime.
Her gün unutuyor gittiğini...
Her gün avutuyorum kendimi çocuk gibi,oyalıyorum!

Gözyaşlarım akmak istiyor delice,
Belki uğruna delirmek,umutsuz aşkına bir tokat atmak...

Yaşıyorum ama;
Nasıl beklentisiz yaşanırsa...
Ne siyahtayım ne beyazda grilerde kaldım yaşamın ortasında.