Şiirlerime,
Senden gelen sevda yeli olmadan,
Can vermek,
Asla.

Gül yapraklarından duyguları çalıp,
Sevda melodisi duymak,
Asla.

Ne ellerimin titremesi,
Ne yaşamın bitmişliği,
Nede yıldızlara uzanmanın heyecanı.
Yüreğimin kırmızı bir güle zamansız uzanışı,
Yaşama veda,
Canıma can katan sevdasız,
Asla,


Zamana meydan okumak,
Her sabah ışğına seni,
çizmek.
Beni senden çalacağını bilerek.
Şiirlerime,
Yenilip boyun eğmek,
Evet,
Ebedi.

Bir anlık kokunda,
deryalara yelken açmak,
Sen farketmeden,
Seni senden kaçırmak,
Mutalka,
Ve,
Ebedi.

Sevda dalgalanmalarında umutları yitirmek,
Sevmeye yine geç kalmak,
Evet,
Haklısın.
Mum gibi eriyen,
Bir umutta tüm yaşama veda,
Veya,
Başkalarının harabelerinin üzerine,
Yeşil fidan dikmek koskoca,
Bilemiyorum,
Bilmekte istemiyorum,
Asla.

Sana can derken,
Yaban renkleri giymek.
Yanındayken sevdamı terkedip,
Yaban duygulara bürünmek,
Tanımıyorum,
Tanımayacağım,
Asla.

Sana bu son şiirim,
Son seslenişim,
Duygularıma son dönüşüm,
Hayata son küsüşüm,
Hayır,
Mutlaka.

Can,
Bedenime ihanetini ilan edinceye kadar,
Canıma can katan şiir sevda,
Beni anlatıncaya kadar,
Titreyen ellerim.

Şiirlerimle,
Yüreğimi sana mutluluk hediyesi diye,
Verene kadar,
Ebediyen.
Ayrılık,
Asla.

Belki yaşamda yalanlar çoktur,
Sevda ise tek gerçek.

Şair her zaman yaramaz bir çocuktur,
Nafiledir,
Uslanmasını beklemek.

Necati Tüysüzoğlu