2
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1119
Okunma
umudum la umutsuzluğum ne kadar da yakın...
bir nefes kadar..hatta birbirine geçiyo kimi zaman
savruk biri olup çıkıyorum..ölüme göz kırparcasına
sonra güneş doğuyor ve ’’deli misin olum ’’diyorum içimden
ne diyeceğimin bi önemi kalmıyo..
susmak anlamlandırılamıyo bu topraklar da
yara kaşımak anenevi bi gelenek
’’neyin var oğlum, durgunsun bugün’’ zorlamaları
yaşamamak istersin o zamanlar da.
bi süre ölüp..düzelince geri dönmek..
hayatta insanlar gibi değil ki..
bi gitti mi bi daha dönülmüyo ki
öülme beş kala nöbetlerinde
hırsın aldatmacasına bulaşamam ki
mutluluk olasılık dışıysa..bunu yaşamışsam
gereksiz..mutlu olmak için uğraşamam ki..
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz