4
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
122
Okunma
Bu sabah
duvarın gölgesinde
küçücük bir çiçek açtı.
Kimse dikmemişti onu,
kimse çağırmamıştı baharı.
Kökü taşın arasında,
yüzü göğe dönüktü.
Bir gardiyan gördü onu;
Bir an durdu.
Çünkü çiçek,
betonun rengini bilmiyordu;
demirin dilinden
anlamıyordu,
kilidin sesinden korkmuyordu.
Akşama doğru
çiçeği kopardılar.
Taşların arasında
incecik bir boşluk kaldı.
O gece
koğuşun penceresinden
ay ışığı süzüldü içeri.
Kimse konuşmadı.
Ama herkes
o küçücük boşluğa baktı.
Sabah olduğunda
taşların arasından
başka bir filiz yükseliyordu.
Meğer bazı çiçeklerin,
karanlığa inat,
yeniden açmakmış
en büyük suçu.
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz