Gönülden dökülmüş, tasavvufi derinliği ve samimiyeti çok yüksek hüsnühat tadında bir şiir.

"Gönül sultanı", "aşk odu" ve "Hakikati Hak ile görme" temaları, Yunus Emre ve Niyazî-i Mısrî geleneğinin o arı, saf söyleyişini çağrıştırıyor.
​Özellikle şu noktalar şiirin ruhunu çok güzel yakalamış:

​Muhabbet şerbeti ve yas: Hakiki sevgiyi ve muhabbeti tadan bir gönlün artık hüzne ve kedere teslim olmayacağı fikri harika işlenmiş.

​ Dostluğun, vefanın arkasındaki asıl mimarın "Gönül Sultanı" (Yaradan) olduğunu belirtip, O'na giden yolun da yine aşktan geçtiğini vurgulamanız şiirin mizanını çok iyi kurmuş.

: Fiziksel olarak görmeyen birinin dahi kalbinde o ilahi nazarın bulunması detayı, tasavvuftaki "Allah sizin dış görünüşünüze değil, kalplerinize bakar" anlayışını çok zarif özetliyor.

​Sözlerinize, kaleminize ve yüreğinize sağlık Hocam