Ben de Eylül çocuğuyum, anam şahit;
Eylül ortalarında doğduğum vakit
Kaçıncı gün? Takvimler değil şahit!
Belki on dört, belki on beş bulamadım,
Ben bu yüzden her yaş günü yalnız kaldım!

Ben de Eylül çocuğuyum, Allah şahit,
Hazanı tam anlamadan geçmiş vakit,
Pek değişmez her günüm, her ayım; sabit.
Dört mevsim, on iki ay hep Eylül ayım,
Ben bu yüzden hep hissettiğim yaştayım!

Ben Eylül çocuğuyum ağaçlar şahit;
Başıma yapraklar döktükleri vakit
Aylarca konfetiler altında sabit
Ben yaş almadan doğumumu kutladım.
Ben bu yüzden gülümsemem, yorgun kaldım!

Ben Eylül çocuğuyum bulutlar şahit;
Yaylada şu vargitler açtığı vakit
Emekleyerek gezdim, çimenler şahit!
Hem Eylül yağmurları ile yıkandım.
Ben bu yüzden kirden uzak, hep saf kaldım!

Ben de Eylül çocuğuyum güneş şahit,
Üşümem dağlara kar düştüğü vakit,
Şu vargit çiçekleri dese de: Vargit!
Direndim, Eylül güneşiyle ısındım.
Ben bu yüzden ne soğuk, ne sıcak kaldım!

Ben de Eylül çocuğuyum kuşlar şahit;
Kuzey yelleri hep sert estiği vakit
Ben göçe direnen kuşlara müşahit...
Başaklar gibi kurusam da yılmadım.
Ben bu yüzden ne uysal, ne hırçın kaldım!

Ben de Eylül çocuğuyum dağlar şahit;
Dağlarda güz gülleri açtığı vakit
Onlara yakından baktım, kaldım sabit.
Dalından gül koparamam, dağılırım!
Ben bu yüzden dünyada hep yalnız kaldım!

Ben Eylül çocuğuyum, yıldızlar şahit;
Doğup evrene selam verdiğim vakit
Kanat yapıp kollarımı uçtum transit
Eylül yelleriyle yıldızlara vardım.
Ben bu yüzden yel sesine düşkün kaldım!

Ben Eylül çocuğuyum, söylerim bir de:
Gözümü açtığım Eylül günlerinde
Her sabah uyandım kuş sesleri ile
Ve seher yellerinin sırrına vardım.
Ben bu yüzden çok hassas, duygusal kaldım!

Ben Eylül çocuğuyum gerekmez şahit;
Eylül’de okula başladığım vakit
“Doğruyum çalışkanım…” dedim! Var akit!
Bulamoğluyum, andıma sadık kaldım.
Ben bu yüzden arsızlardan uzak kaldım!

Mustafa BULAN
Pendik/06.09.2020