Herkes mezarınızı gördü, ben ise hayallerimin gömüldüğü yeri...
Herkes toprağa baktı, ben son kez yüzünüze baktım.
Herkes dua edip ayrıldı, ben orada kaldım, bir yanım sizinle
..........
Biliyor musunuz yavrumlarım, sizden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Güneş yine doğdu, insanlar yine güldü,
mevsimler yine değişti...
Ama benim içimde hep aynı mevsim kaldı. Özlem mevsimi...
..............
Şimdi adınızı her duyduğumda gözlerim dolar,
sizi anlatırken sesim titrer.
Çünkü siz sadece evladım değildiniz,
siz benim kalbimin atan yarısıydınız.
........
Bir gün kavuşacağımız ümidi olmasa,
bu hasrete nasıl dayanırdım bilmiyorum.
Sizi Rabbime emanet ettim yavrularım...
Ben burada sizi özlemeye,
siz orada beni beklemeye devam edin.
Vadei zaman geldiğin de babanız gelicek kuzularım gelicek..
........
Siz cennetin en güzel köşesinde rahat uyuyun,
Koklamaya doyamadığım gonca güllerim.
Dualarım size yoldaş, sevgim size siper olsun..
.......
Rüzgar yine sizin kokunuzu taşır uzaklardan,
Düşer geceme yaprak yaprak hicran.
Toprağa düşen her damla yağmurda,
Sizin sesiniz çınlar sessiz odamda.
​Bir kırık sazın telinde söylenir adınız,
Yüreğimin sönmeyen tek korusunuz.
.........
Batan her güneşte bir adım daha yakınım size,
Zaman denilen bu amansız çarkta kırılır elbet
Masmavi bir gökyüzünde buluşuruz yine.
​Toprak kokusuna karıştı ahlarım
Siz benim yarım kalan sabahımsınız
Sustu dünyam, söndü ışıklarım,
Sadece o vuslat gününün teselisi var yüreğimde
Bekleyin beni cennet kokulu yavrularım,
Söz olsun, babanız bir gün mutlaka gelecek mutlaka ...
Ertaç eral