Acep gece midir insanı düşündüren,
Yoksa geceyi mi bekleriz hep düşünmek için?

Bu hayatta rengarenk ışıkları seyrederken dalıp gitmek midir güzel olan,
Yoksa gündüzün sıkıcı kalabalığından,
Meşgalesinden kaçış mıdır geceyi beklemek?

Ya peki moral düzgün, her şey yolunda,
Akşam vakti balkonda aya karşı,
Hele elinde bir kitap, bir de demli çayın varsa...
Şöyle çiçekleri sallayan,
İnsanı ferahlatan hafif bir esinti.

Değmeyin o akşamdan ilerleyen gecenin keyfine.
İnsan başka ne ister ki?

İster ki dünya sussun.
İster ki kafandaki sesler dinlensin.
İster ki Allah ile baş başa kalasın.
İster ki kendinle barışasın.

Gündüz koşuşturma,
Gece muhasebe.
Gündüz maske,
Gece hakikat.

O yüzden bekleriz geceyi.
Çünkü gece yargılamaz.
Çünkü gece sarar.
Çünkü gece,
"Yarın yeniden başlarsın" der fısıldayarak.

Demli çay, açık kitap, ay ışığı...
İşte saadet buymuş demek ki.
Az şeyde, çok huzur.

Dinçer Dayı