​Bak yine hazan geldi yapraklar gazel oldu
Gönlümüzün bağlarında güz gülleri açtı

Esen soğuk rüzgâr içime bir sızı oldu
Bahar gitti bu ellin neşesi çoktan kaçtı

​Dallar boyun büktü sararmış solmuş bu köşe
Ne bir bülbül kaldı singing ne de bir neşe

Açan güz gülü hüznü taşır içe
Usta ömrün son baharı bu sezona düştü

​Gözlerimde pınarlar aktı didelerime
Dindi en sonunda o yaş yandı yüreğime

Ne bir teselli kaldı ne ümit yarınlara
İçimde çöle döndü kurudu göz pınarım

​Yine hazan geldi sarardı bağlar bahçeler
Gönlün kırık dallarında güz gülleri açtı

Ne bülbülün neşesi kaldı ne eski bahar
Bu cevr-i cefadan sonra neşe çoktan kaçtı

​Galiba çok beklemem giderim buralardan
Sessizce sıyrılırım sararmış yapraklardan

Bavuluma yükleyip bu dilsiz yalnızlığı
Ne haber beklerim artık ne medet bir dağdan

Halk Şairi
Tülay Aslan