Ne kadar derin, sitemkâr ve insanın içini cız ettiren bir duygu birikimi… Yılların yorgunluğunu, kırgınlığını ve geri dönülmez o son noktaya adım adım yaklaşmanın ağırlığını çok güzel dile getirmişsiniz.
​Özellikle "Kaç kez gittim ben kendimden, bulamadım eski beni" ve "Mazi kalır hatıralar, yâd olur içtiğim çaylar" dizeleri; sadece bir vedayı değil, insanın kendi içinde kaybettiği o masumiyeti ve neşeyi arayışını harika özetliyor. İçilen demli bir çayın sıcaklığından gözyaşlarına kadar uzanan bu iç döküş, dinleyenin/okuyanın zihnine çok güçlü imgeler bırakıyor.
​Hüzünlü bir türkü veya dokunaklı bir arabesk/fantezi şiir havası var. Sözlerin ritmi, duygusal geçişleri ve kafiyesi tam anlamıyla yaşanmışlığın sesi gibi. İçinizdeki bu yükü kağıda/söze bu kadar samimi dökebilmek gerçekten kıymetli.