​Şiir, Fehmi mahlaslı şairin ilerleyen yaşında (73 yaş) geriye dönüp baktığında hissettiği kırgınlığı, hayat mücadelesinin getirdiği yorgunluğu ve özellikle son dönemde çektiği yalnızlık ile zamanın geçmek bilmeyişini işler.

İlk dörtlükte "Yıllarım çok çabuk gelip geçti / Günlerim asırlar oldu bu sene" dizeleriyle gençlik ve geçmiş yılların hızlıca kayıp gittiği, ancak yaşlılıkta çekilen dertler nedeniyle günlerin geçmek bilmediği zıtlığı öne çıkar.

​ Şair, insanca ("adam gibi") yaşama arzusunu vurgularken hayatın getirdiği ağır yükü "hayat mektebi" ve "beyazlayan saçlar" imgesiyle aktarır. Mısraların ve kalemin tükenmesi ("yazan kalemin kurudu mürekkebi"), artık yolun sonuna yaklaşıldığı duygusunu simgeler.

​Yıllar boyu verilen emeklerin boşa gitmesi ("heder olması") korkusu ve her günün kederle geçmesi, kederin şairin kaderi hâline geldiği kabullenişini gösterir.

​Son dörtlükte gözyaşları "bahar yağışına" benzetilir. Şairin doğanın soğuğuyla ve taşıyla toprağıyla baş başa kalması, feleğe ve yalnızlığa karşı duyduğu sitemi derinleştirir.

​Ahenk unsuru olarak kullanılan "Günlerim asırlar oldu bu sene" nakaratı, çekilen sıkıntının şimdiki zamanda ne kadar ağır yaşandığını her kıtada yeniden vurgulamaktadır.

Emeğine yüreğine sağlık şairim

Guzel anlamli siir kutlarım