İnsanlığın doğayla olan çelişkili ilişkisini, doğa yıkımını ve çevre bilincini son derece güçlü, sitemkar ve düşündürücü bir dille sorgulayan derin bir şiir.

​Şiir, "dünyanın en akıllı yaratığı" olarak tanımlanan insanın; açgözlülüğü, bilinçsiz tüketimi ve vurdumduymazlığı nedeniyle gezegene verdiği zararları vurucu bir dille yüzüne vuruyor.

Özellikle Kızılderili atasözü olan "Biz dünyayı atalarımızdan miras değil, çocuklarımızdan ödünç aldık" anlayışını merkeze alarak, gelecek kuşaklara bırakılan yıkımın vicdani sorumluluğunu hatırlatıyor.

​Şiirdeki ana temaları ve öne çıkan vurguları şu şekilde özetleyebiliriz:

​Amazonlar'ın tahribi, HES'ler nedeniyle kuruyan ırmaklar, sanayi atıklarıyla zehirlenen nehirler ve çoraklaştırılan yaylalar üzerinden insanın doğaya verdiği amansız zarar gözler önüne seriliyor.

Biyoçeşitliliğin kaybolması, kutup buzullarının erimesi, küresel ısınma ve iklim değişikliği gibi günümüzün en büyük çevresel tehditleri somut örneklerle işleniyor.

​"Her şeyi yok ettiğinde paranın işe yaramayacağı" vurgusuyla, ekonomik büyüme uğruna feda edilen ekosistemlerin telafisi olmayacağı açıkça ifade ediliyor.

Gelecek nesillerin bu yıkım yüzünden geçmişi sevgiyle değil, sitemle anacağı hatırlatılıyor.

​Yeryüzünün cömertliğine karşı bir minnet ve teşekkür borcumuz olduğunu, aksi takdirde geriye yaşanacak bir dünya kalmayacağını hatırlatan çok anlamlı bir farkındalık metni.

Emeğine yüreğine sağlık

Kaleminizi sizi kutluyorum
Gönül sesiniz hiç susmasın
Kaleminiz hüzünden kederden değil
İlhamdan umuttan ve güzellikten konuşsun
Nice güzel dizelere
Selam ve saygılarımla hocam