KUL YORGUN – Okuyucu ve Dinleyiciye Takdim

Bazı yorgunluklar bedenin değil, ömrün omuzlarında birikir. İnsan, yıllar boyunca yürüdüğü yolları geriye dönüp seyrettiğinde, kimi zaman dostlarının ayak izlerini arar; kimi zaman da o izlerin betonun, kalabalığın ve zamanın içinde sessizce silinip gittiğini fark eder.

"Kul Yorgun", sadece bir ayrılığın ya da yalnızlığın şiiri değildir. Bu eser; dostluğun, vefanın, hatıraların ve insan olmanın giderek ağırlaşan yükünü anlatan bir iç yolculuktur. Şair, geçmişin izlerini bugünün gürültüsünde ararken, aslında hepimizin içinde saklı duran ortak bir özlemi dile getiriyor: Kaybolan insan sıcaklığını yeniden bulabilme umudunu...

Her kıta, bir hatıranın kapısını aralarken; her tekrar, kaybolan dostluğun ardından sessizce yankılanan bir çağrıya dönüşüyor. Bu yüzden "Kul Yorgun", yalnız okunacak değil; hissedilecek, dinlenilecek ve her dinleyişte farklı bir hatıraya dokunacak bir şiirdir.

Şimdi sözü dizelere bırakıyoruz. Belki bu yolculukta siz de kendi dostlarınızın izine rastlar, kendi sessizliğinizle yeniden karşılaşırsınız.