Bazen gözyaşı bilmez neden aktığını,
ama göz bilir neden ağladığını.

Bazen üzülür insan.
Ama kelimeler kifayetsiz kalır.
Tek tek boğazına dizilir insanın.
Gözün her gördüğünü,
kalbin her bildiğini,
dil asla söyleyemez.

Ya hani;
işte tam da öyle bir sessizlik içinde.
İçimizdeki her olay,
dilsiz birer hatıra aslında.
Nereye akacağını bilmese de,
nereden koptuğunu çok iyi biliyor.

Bazı acılar anlatılmaz Dayı.
Yaşanır ve susulur.
Bazı sevdalar söylenmez.
İçilir ve yutulur.

Keşke demeler,
keşke diyemeler,
hepsi sandığa kilitlenir.
Anahtarı da kalbin en dibine atılır.

Ama inan...
Kalbindeki tüm saklı hikayelerin,
hakiki sahiplerini bulduğu,
huzurlu bir gelecek olsun.

Bir gün gelir,
o dilsiz hatıralar bile konuşur.
Ve der ki: _"Biz seni büyüttük."_

O güne kadar...
Ağla gözüm.
Biliyorsan sebebini.
Sus yüreğim.
Bilmiyorsa dilin.
Dinçer Dayı