Ben seni, hep yanımda olasın diye sevmedim.
Asıl seni; zor günümde elimden tutacağına inandığım için sevdim.
Gönülden, yürekten sevdim.
Herkes giderken senin yanımda hep kalacağına inandığım için sevdim.
O güzel sözlerine inandığım için sevdim.

Ben sana sadece sevgimi değil, kalbimi verdim.
Sana inandım, güvendim.
Gönlümü, benliğimi, bedenimi emanet ettim.
Korkularımı, yaralarımı, umutlarımı,
Geleceğe dair bütün hayallerimi sana anlattım.
Yanında güvende olacağımı sandım.
Meğer en büyük yanılgım buymuş.

Senin sessizce, habersiz gitmen canımı çok acıttı.
Ama asıl yıkan;
Dünya yıkılsa da beni terk etmeyeceğine,
Asla beni bırakıp gitmeyeceğine inanmış olmamdı.

Anladım ki insan,
Birini kaybetmekten çok,
Ona dair inancını kaybedince yıkılıyormuş.
Tıpkı benim gibi…
Evet, uzun süre kendime gelemedim.
Çünkü sana inanmıştım. Sana sonuna kadar güvenmiştim.

Sordum kendime:
Bunca yaşanmışlık nasıl bu kadar kolay silinirdi?
Bir çırpıda tıkılıp atılırdı?
Yazıklar olsun!
Onca yıl söylediğin sözler, verdiğin vaatler nerede?
Her şey... özellikle aşk bu kadar basit miydi?
Yoksa ben çok sevdiğimden,
İnanmak istediğim için mi gerçek sandım?
Her şeyi...
Her verilen sözü?
Belki cevabını hiç bilemeyeceğim.

Ama bu yaşadıklarımdan sonra bir şey öğrendim:
İnsan en çok yalnız kaldığında kendisiyle tanışıyormuş.
O zaman anlıyormuş;
Neyin iyi, neyin kötü.
Kimin gerçek, dürüst.
Kimin yalan, sahte olduğunu.

Bu acı bir tecrübeydi.
Ben de kendime döndüm.
Doğru yolu, doğru olanı buldum.

Kendime gelinceye kadar,
Günlerce köşelerde kimse görmeden ağladım.
İçim için ağladım.
Uzun süre uyuyamadım.
Yemeden içmeden kesildim.
Kabus dolu gecelerden,
İçimde verdiğim sessiz savaşlardan geçtim.

Beni bıraktığın yerde kalmadım.
Düştüm, kırıldım, tükendim sandım...
Ama yine de kalktım.
Bu kez beni kaldıracak birini beklemedim.
Arebese takılmadım.
Yine aynı acıları yaşamak istemedim.
Çünkü aynı şeyi bu sefer kaldıramazdım.
Kendi elimden kendim tuttum.

Ve anladım ki güç,
Hiç kırılmamak değilmiş.
Kırıldıktan sonra kalbini taşlaştırmadan,
Yeniden ayağa kalkabilmekmiş.

Sen zor zamanlarda gittin.
Ben o zor zamanların içinden geçerek kendime geldim.

Artık kimsenin beni seçmesini beklemiyorum.
Sevilmek uğruna kendimden vazgeçmiyorum.
Beni yarım bırakacak sevgiyi tamamlamaya çalışmıyorum.
Çünkü insan kendini kaybettiği yerde,
Kazandığı hiçbir şeyi kazanmış sayılmaz.

Bir zamanlar arkandan ağlayan o saf adam yok artık.
Şimdi kendini bilen,
Yaralarına rağmen kalbini koruyan,
Neyi hak ettiğini öğrenmiş bir adam var.

Sen beni giderek yıktığını sandın.
Oysa ben, yıkıldığım yerden kendimi yeniden inşa ettim.

Ayağa kalktım.
Artık seçilmeyi beklemiyorum.
Artık sevgi dilencisi değilim.

Kendimi seçiyorum.
Kendimi seviyorum.

Ve bundan sonra kim gelirse gelsin,
Beni kendimden vazgeçiremeyecek.
Eskisi kadar sevgiye muhtaç olmayacağım.

Çünkü ben eski ben değilim.
Hele o saf adam asla değilim!

Ve şimdi...
Kendimi bulduğum yerdeyim.
Güçlü, kendini bilen,
Kendini seven, kendine değer veren biriyim.
Dinçer Dayı