0
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
57
Okunma
Ve sonlar...
Gün batımı gibidir.
Son bir çığlık,
Son bir umut,
Son bir nefes...
Güneş usulca inerken ufkun ardına,
İnsan da biraz daha eksilir kendi içinde.
Konuşacak söz kalmaz,
Tutunacak dal kalmaz;
Yalnızca sessizlik çöker yüreğin kıyısına.
Ve ben...
Ufukta kaybolan güneşin ardından
Öylece kalan yalnız adamım.
Gölgemi geceye emanet etmiş,
Hasretini rüzgâra bırakmış,
Sabahın doğacağını bilse de
Bir akşamın hüznünde kaybolmuş adamım.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
