İZ İMİŞ

Dünya denen hana , konan göçüyor,
Dün gülen bugün de sessiz geçiyor.
Gönülde iyilik çiçek açıyor
Gerisi rüzgâra düşen iz imiş.

Ne sultan ebedî, ne de bir ferman,
Hepsi toprağına döndü bir zaman.
Mazluma uzanan bir sıcak derman,
Meğer kalan tebessümlü yüz imiş.

Küçük dağlar benim diyenler hani?
Çağları ben aştım diyenler hani?
İsmini göklere yazanlar hani?
Bir avuç toprağa düşen diz imiş.

Altının pasını görmedin dünya,
Kibrin yarasını sarmadın dünya.
Gönül yıktın hatır sormadın dünya?
Kârlı cıkan sevgi dolu öz imiş.

Yiğidin meydanı hak ile dolar,
Eğri kılıç değil, eğri söz yorar.
Tatlı diller şirin cümleler kurar
Asıl fethedilen temiz yüz imiş.

Kervanlar yürümüş asırlar boyu,
Ne tükenmiş gurbet ne bitmiş yolu.
Hakikat kazanı hep olur dolu
Sabırl ile pişirdiği öz imiş.

Dünya dedikleri bir ince perde,
Açılır kapanır her nefes yerde.
Ömür defterine yazılan yerde,
İyilikten başka kalan az imiş.

Şerife der: Dünya misafirhane,
Kimine virane, kimisine şahane.
Geçersiz Hak divanında bahane,
Sürülecek olan dogru iz imiş
Şerife Bozoğlan Eker