Gözleri kör değildi ama güzelliğe dair kendilerinden hiçbir şey görmezlerdi.
Hep başkalarını anarlar, ta ki onların da huzurunu bozana kadar.
Kalpleri vardı; sevmeyi bilmezlerdi.
Sonra da, "Niye kimse dürüst değil?" diye birbirlerini suçlarlardı.
Kimse dönüp kendini sorgulamazdı: "Ben, sevginin bahçesini bu dünyada yetiştirip var ettim mi?"
Vicdanları vardı ama kullanmayı bilmiyorlardı. Çünkü onlar için vicdan, sadece kendilerinden olanlar ve kendilerine yakın olanlar içindi.
Onlar, menfaati olmadığı yerde akrabaya bile merhamet etmeyen; vicdansızlardı.
Bir de ahlaktan çırılçıplak arındırılmış o süslü bedenlerin içinde bütün ahlaksızlıkları yapıp, sonra daha yerinden kalkmadan, ağzını yediği pislikten bile silmeden haramdan, namustan, şereften bahsederlerdi.
İşte onlar, bu çağın insanlarıydı; yirmi birinci yüzyılın insanları.
— Bawer Bager