Günümüzde herkes kendince zor adam,
Herkes zor kadın.

Aman Allahım herkes eşsiz ve ulaşılmaz.
Herkes zirvede, kimse yolda değil.

Herkes kendince çok yaşamış,
Herkes müthiş insan sarrafı.
Bir bakışta anlar, bir sözde çözer.

Herkes çok aşık ve büyük sevmiş,
Herkes ayrılmış ve yaralı.
Yaraları madalya gibi taşır göğsünde.

Herkes güvensiz ve yalnız.
Herkes "kimse beni anlamıyor" derken,
Kimse kimseyi dinlemiyor.

Herkes her şeyi yaşamış burada.
Aşkı, ihaneti, vefayı, cefayı...
Herkes kitap yazacak kadar tecrübeli,
Ama kimse bir sayfa iyilik yapmamış.

Ne yapsak acaba?
Gitsek mi buradan...!

Nereye gideceğiz Dayı?
Buradan gidersek,
Orada da "herkes" olacak.
Orada da herkes kendini anlatacak,
Kimse kimseyi duymayacak.

Belki de gitmek değil çare...
Belki de birimiz "zor" olmayı bırakmalı.
Birimiz "eşsiz" değil "sıradan" olmalı.
Birimiz "sarraf" değil "çırak" olmalı.
Birimiz ilk "Günaydın" demeli,
Birimiz ilk "Hakkını helal et" demeli.

Belki o birimiz biz oluruz ha Dayı?
O zaman bu "herkes"ten bir "biz" çıkar belki.
Dinçer Dayı