Yorgunluk hissi çöktü üzerime
Sanki yıllar omzuma taş taş dizildi
Her sabah biraz daha eksiliyorum
Her akşam içimde başka bir mevsim soluyor.

Bir zamanlar yollar bana yetişemezdi
Şimdi ben adımlarıma yetişemiyorum
Yorgun olan dizlerim değil sadece
En çok da sessizliğe alışan yüreğim.

Konuşsam rüzgar alıp götürüyor sesimi
Sussam içimde büyüyor derin bir uçurum
Kalabalıklar geçiyor yanı başımdan
Ben kendi gölgeme bile yabancı kalıyorum.

Darmadağın bir ömrün ortasında
Kırık umutlarımı tek tek topluyorum
Her yaranın izi başka bir hikaye
Her çizgi yüzümde yılların imzası.

Kara bulutlar göğümü kapatsa da
Bir avuç ışığı saklıyorum içimde
Çünkü bilirim en uzun gecelerin ardından
Güneş en çok bekleyenlere doğar.

Ömür geçiyor
Geriye ne servet kalıyor ne de alkışlar
İnsanı yaşatan temiz bir yürek
Ardında bırakabildiği güzel izlerdir...

Hüseyin YANMAZ
24.07.2026