KIVILCIMDAN ZAFERE

Bir kıvılcım düşer karanlık yere,
Bir gönül uyanır derin sehere.
Geceyi yararsın sessiz yürürken,
Işık olur yolun gönül içinde.

Bir adım kırılır susan gecede,
Sessizlik çözülür en ince yerde.
Taş bile eğilir inanç önünde,
Karanlık dağılır dokunduğunda.

Bir rüzgâr taşır hep eski izleri,
Kalpte uyandırır saklı gizleri.
Ne varsa çözülür korku denilen,
Yol açılır sana sen yürüdükçe.

Bir ışık doğar da en dar bir yerden,
Küller bile kalkar geçtiğin yerden.
Zaman susar durur yürüyüşünde,
İnançla büyürsün gönül içinde.

Bir ateş büyür de taşar içinden,
Zincirler çözülür sessiz elinden.
Karanlık yorulur senin izinden,
Cesaret doğar en sessiz hâlinden.

Bir sesin yükselir dağları aşar,
Gece bile sende ışığı arar.
Her adım yeniden yazılır kader,
Direniş büyür de umutla taşar.

Ne engel kalır ne sınır çizgisi,
Yürek yürüdükçe çözülür gizler.
Hak olan yol sende ışığa döner,
Güç olur kalbinde saklı her bir iz.

Ne rüzgâr söndürür içteki ateş,
Ne zaman silebilir eski bir ses.
Bir insan kendine döner sonunda,
Yol olur karanlık, kalır tek nefes.

Ne gece kalıcı ne gölge kalır,
Bir adım yeter ufuklar açılır.
İnsan tek kendini bulur yürürken,
Zafer doğar sessiz o kararlarla.

Kıvılcımla başlar büyür bir ömür,
Karanlık sonunda ışığa döner.
Sen yürüdükçe tamam olur yolun,
Ardından gölgeler sessizce söner.

Hakkı Kalabalık 17.07.1987