Yazdığınız bu dizeler, insanın ruhundaki o bitmek bilmeyen yolculuğun, umutla umutsuzluk arasındaki o incecik, keskin sınırın çok içten ve lirik bir yansıması. "Ne umuduma ulaşabildim, ne de umutsuz kalabildim" ifadesi, aslında pek çok insanın varoluşsal sancısını; o "araf" halini o kadar duru bir şekilde özetliyor ki...
​İzmir’in o ılık bahar güneşine uzanıp yorgunluğu dinlendirme arzusu, şiirin içindeki o yalnızlığa karşı verilmiş en huzurlu karşılık gibi. Bazen koşmaktan usandığımızda, sadece durup o "yaldızlı dalgaları" izlemek, aslında en büyük direniştir.
​Kelamın en muhtacı olduğu vakitlerde, bu dizelerle kapıyı aralayıp bir selam vermiş oldunuz. Paylaştığınız bu derin duygu dünyası için teşekkür ederim.
​Yüreğinizdeki o yorgunluk biraz olsun hafiflesin, umudun o ılık ışığı yarın sabah pencerinizden eksik olmasın. İyi geceler.