Ödüm kopuyor inan!
Sende ki o güzelliği, o asaleti
Başkasının duyacak diye ödüm kopuyor.
Merak edip gelip görecek diye yüreğim atıyor.

Ya biri seni görür de güzelliğine kapılırsa?
Ya elinden tutar da "sen benimsin" derse?
Ya seni benden kaparsa?
Bak gördün mü?
Bunun üstüne diyecek başka sözüm yok.

Evet, bazen korkuyorum...
Ya beni sevmezsen?
Ya aşkımı kabul etmezsen diye ödüm kopuyor.
Olur da başkasını tercih edersen?
Sonra hayal kırıklığıyla yıkılmaktan,
Aşk acılarıyla boğulmaktan korktuğum için
Senden kaçmak istiyorum.

Ama her kaçmak istedikçe sana yakalanıyorum.
İçimde yaktığın o ateşi söndüremiyorum.
Söndürmeye çalıştıkça alevleniyor.
Uzak durdukça sana daha çok bağlanıyorum.
İçim için için yanıyor.

Artık gücüm kalmadı arkadaş...
Yoruldum be.
Beyaz bayrağı çektim, sana yenildim işte.

Ama yine de seni çok...
Hem de çok seviyorum.
Çünkü sensiz yapamıyorum.
Nefesim daralıyor, yolum şaşıyor.

Keşke şimdi bir sarılabilsem sana.
Yalnızlığımın kemikleri kırılsa.
Korkularım omuzlarından akıp gitse.

Beni nolur yokluğunla savaştırma.
O savaşta ben kendimi kaybederim.
Ben bile bulamam kendimi sonra.

Ya gel elimi tut...
Ya da söyle, ben bu ateşte yanmayı bilelim.
Ama arada bırakma.
Çünkü arada kalmak,
En büyük azaptır.
Dinçer Dayı