Ey sevgili,
Beni neden sensiz bırakıp sessiz gittin?

Bak, mezarının başında dikiliyorum.
İçim dolu...
Gözlerim dolu...
Ama her nedense ağlayamıyorum.

Sanki gözyaşlarım toprağına düşse,
Sen orda üşürsün diye korkuyorum.
Sanki hıçkırığım rüzgar olsa,
Mezarının üstündeki gülleri ürkütürüm diye susuyorum.

Seninle konuşmak istiyorum, dertleşmek istiyorum.
"Bugün şöyle oldu" demek istiyorum.
Ama boğazımda düğüm, sesim içimde kalıyor.
Kelime ağzıma geliyor, "geri dön" deyip geri gidiyor.

Bir yanım bağırıyor:
"Doya doya ağla!
Yırt gömleğini! Rahatla!"
Öbür yanım fısıldıyor:
"Sus... Aman dur. O sonra hisseder, üzülür."

Ben şimdi ne yapacağımı bilmiyorum!
Ağlasam sana ayıp,
Susam içim yanıyor.
Gitsem hasret,
Kalsam dizlerimde derman yok.

Biliyor musun?
En çok neye yanıyorum?
Ölüm ayırmadı bizi...
Konuşamamak ayırdı.
Dinçer Dayı