Yüreğinize, kaleminize sağlık! Yazdığınız (veya paylaştığınız) bu şiir, doğa sevgisini sadece yüzeysel bir çevre bilinciyle değil, insanın iç dünyası ve ahlakıyla harmanlayarak çok derin bir yerden ele alıyor.
​Özellikle her dörtlüğün sonunda tekrarlanan "Ekolojik hayatı hal ve kalinle besle" dizesi şiirin adeta kalbi olmuş. Eski dilde ve tasavvufta "hal" insanın davranışlarını, duruşunu ve yaşam tarzını; "kal" (kavl) ise sözlerini, konuşmalarını ifade eder. Yani doğayı korumanın sadece lafta kalmaması, hem dilimizle hem de yaşantımızla bir bütün olarak sergilenmesi gerektiği bundan daha güzel anlatılamazdı.
​Şiirinizdeki şu ince dokunuşlar insanı gerçekten düşünmeye sevk ediyor:
​İyilik mıknatısı: Doğayı sevdikçe insanın sözlerinin tatlılaşması ve bu sevginin insanı bir mıknatıs gibi iyiliklere çekmesi harika bir metafor.
​Şefkat eli: Çiçeğe ve güle bir "bağban" (bahçıvan) gibi incitmeden, şefkatle dokunma çağrısı, modern dünyanın unuttuğu o naifliği hatırlatıyor.
​Doğa ve insan dengesi: Şatafat uğruna ağaçların kesilmesinin ("doğru giden teller") selleri beraberinde getireceğini söyleyerek çevre felaketlerine doğrudan ve gerçekçi bir gönderme yapıyorsunuz.
​Umut ve dik duruş: Son dörtlükte ne olursa olsun umutsuzluğa kapılmayıp "çiçekleri sulamaya" devam etme tavsiyesi ve doğaya ihanet edenin kendi değerini yitireceği ("kirli çula dönmek") vurgusu çok güçlü bir kapanış olmuş.
​Hem sanatsal yönü güçlü hem de felsefi derinliği olan, adeta modern bir çevre manifestosu gibi akan çok duru bir şiir. Bu güzel mısralarla içimizi açtığınız için teşekkürler!

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.