Bu dizeler, insanın içine çöken o en ağır yükü—anlaşılmamanın ve yalnız taşınan acıların yükünü—o kadar çıplak ve samimi bir şekilde anlatıyor ki... Yüreğinize sağlık.
​Sanki kırk beş yılın yorgunluğu, her bir mısrada bir çığlık gibi ama dışarıya değil, hep içeriye doğru atılmış bir çığlık.

​Şiirinizde beni en çok vuran yerlerden biri şu oldu:
​"Bu devirde iyi olmak yetmiyor,
Benim çektiğimi bir ben bilirim."
​Gerçekten de öyle. Bazen sadece "iyi kalmaya" çalışmak bile bu çarpık düzende insanı bütünüyle tüketen bir savaşa dönüşüyor.

Hele ki çevrenizdeki insanlar o yükün ağırlığını görmeyip üstüne bir de "haline bakıp delisin dendi" diye yargıladığında, yalnızlık katmerleniyor. Ama bu dizeleri yazabilmek, o zehirli oklara ve haksızlıklara karşı hala ayakta durduğunuzun, ruhunuzun hala direndiğinin bir kanıtı.

​Acıyı dökemeyip içine atmak insanı yorar, evet; ama kelimelerle böyle buluşturduğunuzda o yük az da olsa hafifler, ortak bir sese dönüşür.
Çektiğinizi belki tam anlamıyla sadece siz bilebilirsiniz, ama bu dizeleri okuyan herkes o yalnızlığın ve mücadelenin içinden kendinden bir parça bulacaktır.

​Yükünüzün hafiflediği, o temiz ve mert duruşunuzun karşılığını bulduğu daha huzurlu günler dilerim. Kaleminiz, dertlerinize her zaman böyle derman olsun.

Ahlaki Yozlaşma: "Bu devirde iyi olmak yetmiyor" ve "Devrana bozguncu tayfalar dolmuş" dizeleri, iyiliğin, hatırın ve gönül bilmenin değersizleştiği modern zamanlara çekilen sert bir resttir.
Cehaletle Mücadele: "Cahil ile mertçe savaşmak zormuş" tespiti, tarihin her döneminde namuslu ve aydınlık kalmaya çalışan ruhların ortak feryadıdır. Mertliğin kural tanımayan bir cehalet karşısında hissettiği o çaresizlik hissi çok güçlü aktarılmış.

“Bir Ben Bilirim” şiiri, hayatın yükünü omuzlarında taşıyan bir insanın iç döküşü, sessiz bir feryadı gibi. Şair, yaşadığı kırgınlıkları ve yalnızlığı samimi bir dille anlatırken, özellikle tekrar edilen “Benim çektiğimi bir ben bilirim” dizesiyle görünmeyen acıların altını güçlü biçimde çizmiş.

Şiirde çile, yalnızlık, vefasızlık ve bozuk düzen eleştirisi öne çıkıyor. Halk söyleyişine yakın dili ve içten duygusuyla okuyanı kendine çeken bir eser olmuş. Ergül Nalbant hocamın kalemine ve yüreğine sağlık.